Zima popuściła nieco. Mróz zelżał i nocą jeno dawał
znać o sobie. Dni pogodne i słoneczne oko cieszyły, a na podworcu tam i
sam trawa poczęła się zielenić. Smok Zza Lasu w borze na długie godziny znikał,
widać siedzeniem długim u mnie znużon. W wędrówkach onych nadzieję na rychłe
opuszczenie domostwa mego upatrując, jużem plany snuć począł, jak to będzie,
kiedy bestyja sprzed oczu mi zniknie - kobita do równowagi powróci, ryś pętać
się jak ogłupiały przestanie, a ja przed zwierciadłem czarodziejskim zlegnę, z
kielichem okowity, alibo ze szklanicą piwa przedniego w dłoni.
I fakt faktem, nocy pewnej, Smok cichaczem się wymknął, z
nikim się nie pożegnawszy. Wrota do drewutni rozwarte ostawił, na wietrze
trzaskające. Towarzystwo karalusze ławą się rozpierzchło, hurkot wielki czyniąc
i kobitę moją, co akurat do wychodka się wybrała, na ziemię obalając. Po
ciele jej przeszło, tu i ówdzie się wciskawszy, tak, że jak okowitą opita,
z wyrazem gęby błędnym, do chałupy wróciła. Wybaczyłem jej ten stan
dziwny, bom uznał, że Smok już na dobre nas opuścił.
Jakże byłem w błędzie!
Po dniach kilku przywlókł się nocą późną, wymarznięty
i utrudzon wielce, soplami przy pysku podzwaniając. Bez słowa do chałupy się
wcisnął i przy palenisku na zydlu uwalił. Czasu upłynęło sporo, zanim odtajał i
wnętrze okowitą ogrzał. Ślepiami po izbie potoczył, westchnął, aż wątpia mu
niemal rozdarło. - W drogę daleką się wybrałem, sentymentem prowadzon - rzekł w
końcu.
- A gdzieżeś to Smoku Zza Lasu się udał? Jużem myślał,
żeś na dobre nas opuścił. Żal wielki do ciebie miałem, że tak po cichu, bez
pożegnania żadnego się wymknąłeś - spytałem z wyrzutem fałszywym.
Smok spod powiek łypnął, intencyje moje sprawdzając - Do
Grodu Kraka podróż przedsięwziąłem, zadumać się nad losem kuzyna mego i swoim
potrzebę nieodpartą czując. Smoka Wawelskiego przy okazyji, z radością po
latach wielu, ujrzałem. Czasy odległe przywołaliśmy, ale niestety o
paszczy suchej, bowiem, odkąd po spożyciu strawy przez niejakiego Dratewkę
podrzuconej z życiem uszedł, abstinenita
ślubował.
Smok przerwał i pusty kielich kobicie do napełnienie podsunął.
- Tak... miejsce na urnę z prochami kuzyna mego godne, lecz odległe. Ciężko i
niebezpiecznie taki szmat drogi pokonywać. Dlatego o wzniesieniu nagrobka
symbolicznego w Krainie Mojej myślę. Tam częściej zadumie będę mógł się
oddawać. A może w przyszłości jakowejś exhumare
zarządzę i urnę do niego przenieść każę, przy okazyi zawartość jej sprawdzając.
Bo kiedym w łapę ja ujął i potrząsnął, dźwięk wydobył się z niej jakiś inny,
niż wtedy, kiedym ją napełniał. Pewność chcę mieć niezachwianą, że to, co
w niej spoczywa, do kuzyna mego należy.
- Wola twoja, Smoku Zza Lasu. Uczynisz, jak zechcesz - przytaknąłem,
ciarki po plecach przechodzące czując.
- A owoż tak, uczynię , uczynię... A i do Krainy
Swojej powrócić planuję. Może już za dni kilka gościnne progi Waści opuszczę.
Kobita chlipnęła nagle, nos głośno w rękaw
wysmarkując. Ryś na podworcu łańcuch szarpnął i miauczeć począł. Rejwach się
wzniósł męczący, więc kobitę zrugawszy, kocisko bez łeb szmatą prasnąłem.
- Zostań, Smoku, jak długo zechcesz. Chałupa moja dla ciebie zawsze otworem
stoi - wydusiłem, na uprzejmego chcąc wyjść.
- Dziękuję Waści za słowo dobre, ale obowiązki mnie wzywają.
Rocznica śmierci kuzyna mego się zbliża. Chcę wraz z Koteryją Moją obchody z
tej okazyi w oppositium do
włodarzowych sprokurować. A i rok niełatwy sie rozpoczął. Wybory do parlatorium przeprowadzane w nim
będą. Muszę Koterię wokół siebie zewrzeć, niepokornych wyświecić, oblicze
stosowne przyoblec, aby do włodarzowania powrócić. Tak... cel przed sobą widzę
ogromny i dążyć do niego zamiaruję, nawet za cenę poddania sie owej próbie siadania
na glebie, do jakiej namówić mnie chcą. Opatrzność da, że przejdę ją bez
uszczerbku na zdrowiu i umyśle dla dobra i przyszłości Krainy Mojej. - Tu Smok
przerwał. z zydla się podniósł i z pyskiem uniesionym dumnie z chałupy wylazł.
W dni parę już jeno wspomnienie i zapach do wywietrzenia
oporny po nim pozostał, a także resztki łańcucha u framugi dyndające, po
rysiu, co za nim w porywie serca pobieżył.
Wkurza mnie nasze alergiczne reagowanie na to, co jest zwiazane z Euro i co się wokół tego wszystkiego dzieje.
Dość lekkomyślnie daliśmy się wmanewrować w organizację tej wielkiej imprezy, nie bacząc na nasze możliwości organizacyjne i predyspozycje społeczno-polityczne. Rzuciliśmy się na nią jak kawaleria na czołgi, machając szabelkami i tradycyjnie zakładając, że "jakoś to będzie". Tymczasem zderzyliśmy się z bolesną rzeczywistością, niedostatkami organizacyjnymi, kiepską infrastrukturą, nieumiejętnością efektywnej współpracy, wzajemnym skakaniem sobie do oczu, fobiami, rozdęta dumą narodową, niedoskonałościami regulacji prawnych i skrzeczącymi wydarzeniami politycznymi u Współorganizatora.
Było do przewidzenia, że tym samym odsłonimy nasze delikatne podbrzusze na krytykę i niejednokrotnie niewybredne komentarze.
Proponuję odpuścić sobie, wyhamować. Przestańmy reagować na wszystko tak, jakby miał się zawalić nasz Ukochany Kraj, a wraz z nim cały Świat. Impreza odbędzie się, mimo nie dokończonych autostrad, wielogodzinnych podróży pociągami, intrygującą perspektywą "powrotu w trumnie", ograniczonej obecności zgrai kibiców angielskich, prowokacyjnego "różańca" dnia 10 czerwca pod nosem siedziby kibiców rosyjskich i aresztowania Julii Tymoszenko.
Prezydent Obama, dla którego Polska jest tak odległym i egzotycznym krajem, że jest mu wszystko jedno, czyje były obozy zagłady, uderzy się w piersi, a Julię wkrótce wypuszczą.
Pozostanie nasz grajdoł, nasze piekiełko, wzajemne rozliczenia, kto co źle zrobił, kto komu się naraził i do czego dopuścił, dlaczego nasza drużyna narodowa tak kiepsko grała.
Na pocieszenie dodam, że dość spora część społeczeństwa, na przekór wszystkiemu nastawiona optymistycznie, stwierdzi, że gdyby nie Euro, to nie zdobylibyśmy się nawet na połowę tego, co udało się z tej okazji osiagnąć.
Jak zwykle, w naszych realiach potrzeba mocnego impulsu, kopa, albo jakiegoś nieszczęścia, aby coś zmienić na lepsze.